Club de lectura A fraga dos libros

miércoles, 24 de octubre de 2012

Rafael Sánchez Ferlosio, El Jarama

O autor
- Biografía de Rafael Sánchez Ferlosio
- Entrevista de Santiago Romero (La Opinión) a Rafael Sánchez Ferlosio
- Miguel Delibes sobre Ferlosio (artículo de El País)
- A súa obra
- O autor c on Carmen Martín Gaite

- Durante a cerimonia na que recibiu o premio Cervantes 2004
- Unha caricutura de El País

A obra
- Jorge de Castro, "La novela y su técnica: El Jarama"
- Marta Cristina Carbonell (Universidad de Barcelona), "La poética narrativa de El Jarama"
- Tulia Gómez Ávila, "Angustia y tedio en El Jarama de Rafael Sánchez Ferlosio"
- Alicia de Gregorio, "Mujer y palabra en El Jarama: una nueva perspectiva del lenguaje en la novela de Sánchez Ferlosio"
- Luis Alberto Hernando Cuadrado, "El lenguaje de El Jarama a través de sus personajes"
- Inés d'Ors (Université de Neuchâtel), "La fragmentariedad, denominador común en la narrativa de Sánchez Ferlosio"
- Carmen Araceli Martínez Albarracín, "Los apelativos coloquiales en cuatro novelas españolas de posguerra (C. J. Cela, La Colmena; M. Delibes, Cinco horas con Mario; C. M. Gaite, Entre visillos; R. Sánchez Ferlosio, El Jarama)"

Sánchez Ferlosio nos blogs
- Diario de lecturas
- Papel en blanco
- Cinetura
- Trapoblog
- The quiet man

Algúns textos de Sánchez Ferlosio
- "Susan Sontag"
- "Discurso" de Sánchez Ferlosio na recepción do Premio Cervantes de 2004"

Sobre a novela española contemporánea
- Germán Gullón, "Introducción crítica a la novela de posguerra"
- Germán Gullón , "Novela española contemporánea"
- Cristina Martínez Carazo (University of California, Davis), "Novela española y cine a partir de 1939"
- Germán Gullón, "Ganadores y finalistas del premio Nadal"
- Miguel Herráez, "La novela española y sus rupturas: a treinta y cinco años del inicio del boom latinoamericano"
- Jacques Soubeyroux, "La representación del espacio en la narrativa española del siglo XX"
- Gonzalo Sobejano, "Novelistas de 1950 a finales de siglo"

Sobre o concepto de "novela social"
- Ignacio Soldevila-Durante "La novela social y su significación durante la Segunda Dictadura"

martes, 23 de octubre de 2012

Xosé Luna Sanmartín, No pazo de Laiovento. Conversas con Francisco Pillado.

O autor
Sinopse
Resumo e crítica do libro (El Correo Gallego)

Reseñas
Xosé María Álvarez Cáccamo
A nosa terra
La Voz de Galicia
Galicia-hoxe.com
"Entre las vivencias y las circunstancias" (El correo gallego.es)

Biografía de Francisco Pillado
Algúns ibros e artículos de Francisco Pillado
Colección Francisco Pillado Mayor
"Homenaxe a Pillado Maior" (Galicia-hoxe.com)
"Los amigos de Francisco Pillado Mayor" (El País)
O libro nos blogs:
Brétema

Bibliografía sobre Francisco Pillado Maior:
- Laura Tato Fontaíña, "A Biblioteca-Arquivo teatral Francisco Pillado Mayor", Casahamlet: Revista de teatro, nº. 1, 1999, pp. 80-81

- "Una vida dedicada al teatro: Entrevista con Francisco Pillado Mayor", ADE teatro: Revista de la Asociación de Directores de España, nº 112, 2006, pp. 82-88

"La entrevista como género literario" (El Mundo)

Mercedes Laguna González, "La escritura autobiográfica"

O día 26 de novembro, Francisco Pillado Maior terá a amabilidade de achegarse á Biblioteca, para conversar connosco no Club de Lectura e ofrecernos unha charla titulada "As orixes do teatro galego"

Reseña do Club de Lectura

Las abuelas é un dos catro relatos que da nome a esta obra de Doris Lessing. Os outros tres contos se titulan "Victoria y los Stavaney", "El motivo" y "Un hijo del amor"

"Las abuelas". A pesar das interpretacións tan dispares, todos os participantes estiveron de acordo en afirmar que narrativamente "Las abuelas" é o mellor conto. É un relato entretido, cun ritmo narrativo que non decae, cun final aberto e suxestivo, que é capaz, ademais, de esbozar en moi poucas páxinas a uns cantos personaxes, o suficientemente ricos desde o punto de vista psicolóxico, como para que nos expoñan dúbidas e inquietudes sobre determinadas actuacións do ser humano. Quizá o máis acertado a xuízo dos lectores foi a sinxeleza e a falta de prexuízos con que tratou unha historia, na que planea a sombra do incesto.

Dúas amigas da infancia, Roth e Lil, que seguen moi unidas na súa vida de adultas e cada unha delas cun fillo, Tom e Ian, manteñen relacións cruzadas cos seus fillos adolescentes, é dicir, cada unha delas co fillo da outra. A historia é vista de formas moi diferentes polos lectores. Á maioría parécelle como mínimo un tema escabroso, unha relación insana e excluínte, na que se pon de manifesto o egoísmo tremendo destas mulleres. Con todo, a outros lles pareceu unha relación normal, feliz, ata divertida, no que a paisaxe e os seus personaxes se aúnan, para crear un universo marabilloso e perfecto, no que non teñen cabida nin o pecado, nin o sentimento de culpa, nin os prexuízos sociais e morais.

Moi diferente é o relato de "Vitoria e los Stavaney". É un conto de aprendizaxe ou "bildungsroman", no que a protagonista, Vitoria, negra e pobre, debe atopar o seu espazo nun mundo branco e rico. Ser muller, pobre e negra no Londres dos anos setenta é un boleto seguro para a infelicidade. A aprendizaxe de Vitoria está marcado por estes tres elementos, que a levarán a idealizar ese mundo paradisíaco, consistente para ela nunha casa con múltiples habitacións, fronte á miseria do seu propio fogar, compartido cunha tía moribunda. A isto habemos de engadirlle unha maternidade non desexada e o dilema que representa para a súa protagonista o elixir entre unha mala educación para os seus dous fillos ou a oportunidade de dar a un deles unha vida que ela xamais puido soñar. A pesar de todo, Vitoria consegue un estado social e persoal que lle garante ese espazo, esa "habitación propia" tan desexada desde a nenez. A diferenza do outro conto, neste relato Doris Lessing fai as súas propias reflexións e xulga o comportamento dos personaxes, aspecto que decepciona a moitos lectores. Con todo, para outros resulta sorprendente que un relato tan propenso á moralina e a un final desastroso, polos elementos que comentamos arriba, resolva a historia rompendo as expectativas destes lectores. Así, os personaxes que representan a abundancia, a comodidade e a estabilidade compórtanse de forma solidaria e xenerosa, obrigados pola súa coherencia ideolóxica, e a protagonista, a pesar dos obstáculos, mellora o seu modo de vida e atopa o seu propio espazo, aínda que para iso, probablemente teña que renunciar á súa filla.

"El motivo", terceiro relato de Las abuelas, é para algúns o peor escrito, pero o de maior peso desde o punto de vista do contido. É a exaltación dunha sociedade que basea o progreso na educación dos seus individuos, fronte a outra que destrúe o devandito progreso, pola súa política imperialista, na que exército ten un valor preponderante. Para moitos dos lectores resultou un conto pesado, case imposible de ler, por consideralo repetitivo e engorroso desde o punto de vista narrativo. Outros atoparon curiosa esa forma de narrar que, desde o pasado, vai avazando cara ao presente, marcando deícticamente o tempo e lugar da enunciación, ata chegar a un presente que no propio libro convértese en pasado

Por útlimo, "Un hijo del amor" é un relato que ten como fío condutor a vida dun mozo desde que é chamado a filas ata que regresa á súa casa, logo de cinco anos de guerra, e normaliza a súa vida. Estes anos son os da Segunda Guerra Mundial, contexto histórico que aproveita Doris Lessing, para confeccionar un relato, no que o que máis lle interesa é destacar a vida cotiá dos soldados en tempos de guerra. Para uns é a descrición claustrofóbica dunha viaxe deses soldados desde Inglaterra ata a India, bordeando o continente africano, o máis importante deste relato; para outros é, pola contra, a dilatación do tempo narrativo neste motivo da viaxe e dos cinco anos de guerra, fronte á condensación narrativa do resto da vida de James, o que constitúe un defecto, xa que se perde de vista a historia do protagonista. Estes e outros detalles levan aos lectores a concluír que o tema que Doris Lessing quere mostrarnos neste relato son as sensacións de incerteza e transitoriedad que orixina a guerra, na que o destino e o azar pode condicionar toda unha vida.
O primeiro que sabemos de James ao comezar o libro é o seu malestar coa vida que leva (os seus pais, o seu traballo), máis tarde veremos a un mozo indeciso, introvertido, idealista e ensimesmado, que ten unha relación amorosa durante dous días (mentres o barco está atracado en Cidade do Cabo) cunha rapariga, Mary, casada cun oficial, cuxo desexo principal é ser nai. James, que non participa dos gustos da soldadesca pola bebida e o sexo fácil, soña coa súa muller ideal, encarnada logo desta relación en Mary, a moza da que se namorou. Unha vez na India, escribe diariamente cartas amorosas a Mary e alí descobre que tivo un fillo desta relación. A partir deste momento, James só vivirá cunha obsesión: regresar e buscar ao seu fillo e a Mary. O libro acaba cun James coas mesmas sensacións que cando empezou, é decir, está tendo unha vida que el non desexa ou en palabras de algúns lectores: "non quere ser feliz"